ชี้แจง

posted on 24 Mar 2009 11:52 by docnteach  in Other

 

 

ที่นี่เป็นบล็อค ของ คุณหมอ Alberto Chariff Ginastera และ อ. Eric Simon Gyllenhaal แห่ง Blodwen

 

อยากรู้รายละเอียดตามได้ที่บล็อคเมืองค่ะ

>>> blodwen.exteen.com

 

ที่เปิดบ้านใหม่ก็เพื่อความสะดวกในการอัพของเจ้าของตัวละคร(พอดีมีเหตุที่ทำให้ตัวติดกัน และมีคอมเครื่องเดียว = =")

 

ยังไงก็ทางเราได้อัพเนื้อหาบางส่วนของตัวละครแล้วนะคะ แ่อาจจะมีภาพ หรือบางลิงค์หายไป

ยังไงก็จะกลับมาแก้กันทีหลังนะคะ

 

ขอฝากบ้านใหม่กับทกๆคนด้วยนะ ถ้ามีความเคลื่อนไหวเกี่ยวกับ ตัวละคร ทั้ง 2 ตัวนี้ จะมาลงที่บล็อคนี้นะคะ

(แต่ข้อมูลที่ลงไปในบล็อคเก่าของเจ้าของตัวละครก็จะยังอยู่ในนั้น ไม่ทิ้งไปไหน)

 

 

ปล. นี่ไม่ได้หมายความว่า สอง คนนี้จะได้กันนะ แต่ที่เปิดบล็อคน่ะ เพื่อความสะดวกในการอัพ เพราะมีเนื้อหาโคกันเยอะ(แต่ก็รอลุ้นกันต่อไปละกัน^ ^")

 

เอาล่ะ สู้ๆ ทั้งหมอ(แอบหื่น) กับเจ้าอาจารย์พละขี้วีน >///<

 

ขอบคุณค่า

Whitefox and Nanaya

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

[Alberto] Diary Life 01 : Valentine's Day [Part 1]

posted on 24 Mar 2009 11:50 by docnteach  in Alberto
ฮ้าววววววววว   เสียงหาวอย่างเกียจคร้านตอนเช้ามืดนั้นเป็นสิ่งที่ห้ามไม่ได้จริงๆ   ผมลุกขึ้นจากเตียงอย่างเกียจคร้านนิดหน่อย   อืม.....  ภาพที่อยู่ข้างหน้ายังเบลอๆอยู่เลยอ้ะจริงสิยังไม่ได้ใส่แว่นนี่นะ ฮะฮะ...... ผมเดินงัวเงียไปล้างหน้าแปรงฟัน แต่งตัวในชุดวอร์มสีนำ้เงินอย่างเรียบร้อยแล้วมองดูนาฬิกา   ตี 5 แล้วเหรอเนี้ย  น่าจะยังทันเวลาอยู่สำหรับแสงแดดที่ยังไม่สาดส่องออกมา   แต่เพื่อความรัดกุมผมหยิบร่มขนาดพกพาติดไว้ แว่นกันแดดติดกระเป๋าเสื้อเอาไว้เผื่อไว้ก่อนย่อมดีกว่าขาดแน่นอนอยู่แล้วล่ะนะ    ข้างนอกเมืองยังคงความมืดมิดของยามราตรีไว้อยู่แต่ก็คงอีกได้ไม่นานนักหรอก  ผมวอร์มร่างกายยืดส้นสายนิดหน่อย  แล้วเริ่มออกวิ่ง โดยการวิ่งเหยาะๆก่อนแล้วค่อยๆเร่งความเร็วขึ้น   คนในเมืองยังไม่มีใครออกมามากนักที่เห็นก็เป็นคุณลุงร้านขายปลา  รู้สึกว่าจะชื่อโจแฮนอะไรซักอย่างผมผงกหัวทักทายเล็กน้อยแต่ดูหมือนเขาจะไม่เห็น   ผมวิ่งต่อไปเรื่อยๆจนถึงสวนผักสวนหนึ่ง  ผมมองสวนนั้นอย่างพิจารณาดูแล้วดูเป็นสวนที่สวยดูดีไม่น้อยเลยทีเดียวล่ะ   ผักต่างๆดูสดสะอาดแบบธรรมชาาติดี  เห็นแล้วอยากจะกินผักสดๆตอนเช้าจริงๆเลย  ไว้ว่างๆค่อยมาซื้อเขาจะยอมขายไหมนะหรือว่าจะปลูกกินเองก็ไม่รู้สิ  แต่ปลูกใหญ่ขนาดนี้คงไม่ใช่อยู่แล้วล่ะ    เส้นทางที่ผมวิ่งต่อจนถึงลานกว้างผมก็เห็นดอกไม้ประจำเมือง เชอริล  บานอยู่ตรงสวนเล็กๆผมยืนพักดูดอกไม้พวกนี้ชั่วครู่จึงออกวิ่งต่อจนกลับมาที่คลีนิคอีกครั้งผมมองดูขอบฟ้า พระอาทิตย์ขึ้นมาเต็มดวงแล้ว ผมก้มดูเวลายังมีเวลาอยู่นิดหน่อย ผมตรงไปที่ร้านของคุณ แคลร์   พอเข้าไปก็พบเมนูพิเศษของวันนี้พอดีเฟรนช์โทสต์กับสตรอเบอร์รี่และลูกท้อ   วันนี้เป็นวันวาเลนไทน์นี่นะ     วันนี้ยังไม่มีแพลนอะไรเลย  อืม.....   ผมสั่งเมนูพิเศษสำหรับวันนี้ไป  รสชาติอร่อยทีเดียว  รู้สึกสมองปลอดโปร่งขึ้นมาเยอะคงเพราะนำ้ตาลขึ้นไปเลี้ยงสมองจึงทำให้รู้สึกกระปรี้กระเปราขึ้น   แต่พออกมา  แสงอาทิตย์ก็เริ่มฉายออกมามากขึ้น  พอดูจากแสงแล้วผมก็หยิบร่มขึ้นมากาง  ดีนะที่เผื่อเอาไว้  ร่มคันนี้ทำมาเพื่อสะท้อนรังสียูวีโดยเฉพาะ  แดดสมัยนี้แรงมากกว่าแต่ก่อนมากจนผมอดห่วงไม่ได้เลย  เพราะตั้งแต่เรียนหมอมานี่ผมได้รู้ถึงความเสี่ยงที่มีต่อแสงแดดมากมายกว่าที่คิด  ไม่ถึงกับโดนแดดไม่ได้หรอกนะแต่ป้องกันไว้ก่อนดีกว่าเป็นไหนๆ    แล้วผมก็เดินออกจากร้านกลับไปที่คลีนิค  คงต้องเปิดคลีนิคกันซะที  ผมขึ้นไปอาปน้ำแล้วใส่ชุดทำงานลงมา ก็เจอกับ ลี  ฟง   มาได้ตรงเวลาเปะๆ  "อรุณสวัสดิ์ครับคุณหมอ"  เขาทักทายอย่างเรียบร้อย ตามนิสัยของเขา  "อรุณสวัสดิ์ตรงเวลาเหมือนเดิมเลยนะ"  ผมยิ้มให้แบบธรรมชาติและเป็นมิตร  แต่ท่าทางเขาดูแปลกๆยังไงชอบกล  "เอ่อ....คุณหมอครับ"  เสียงเขาสั่นๆนิดหน่อย  พอผมกำลังจะถามว่าเป็นอะไรเขาก็ยื่นกล่องๆหนึ่งเข้ามาให้ กล่องสีชมพูหวานแหววซะด้วย....ผมรับมาเปิดดูข้างในเป็นซาลาเปารูปหัวใจหวามแหวว ขนาดพอดีคำ  ประมาณ 8 ลูกเห็นจะได้  "ทางม้าผมเขาส่งมาให้คุณหมอน่ะครับ...." เขาพูดเขิลๆ    "ขอบใจมากนะลีฟง" ผมยิ้มขอบคุณ  เขาพยักหน้านิดๆหน้ากลับมานิ่งๆเหมือนเดิน(น่าเสียดายจังนะที่ไม่ได้มาจากนายเองไม่งั้นฉันคงขออะไรมากกว่านี้ ฮะฮะ)<<<คิดอะไรอ้ะหมอ!!!!  ไม่นานนักนางพยาบาลก็ตามมา  เธอให้กล่องช็อคโกแลตทำมือกับผมและลีฟง  ส่วนลีฟงก็เอากล่องซาลาเปานั้นให้กับนางพยาบาลด้วย ท่าทางเธอจะชอบใจมาก   แล้วเราก็เริ่มงานกันทันที  (รู้สึกดีจังอย่างน้อยปีนี้ก็ยังได้อะไรบ้างละน้า)  ช่วงเช้าไม่มีอะไรเป็นพิเศษมากมาย  หรือแทบไม่มีเลยด้วยซ้ำซึ่งก็เป็นเรื่องที่น่าดีใจที่ว่าคนในเมืองนี้ส่วนมากมีสุขภาพที่ดีไม่ใช่น้อย จนเมืองผมเข้าเวรตอนเย็นมีหญิงสาววัยรุ่นหน้าตาน่ารักเข้ามาตรวจ    "สวัสดีครับวันนี้เป็นอะไรมาเหรอ"  ผมยิ้มให้  แต่เด็กสาวนั่งนิ่ง ดวงตามองซ้ายขวาเลิกลัก   "เอ่อคือว่าหนูอยากจะคุยกับหมอน่ะค่ะ"เธอมองไปทางลีฟงที่ยืนอยู่ข้างหลังผม  ซึ่งผมให้เขาศึกษาโดยการดูเคสแต่ละเคสไปด้วย ผมมองลีฟง  เขาพยักหน้าให้แล้วเดินออกไปเงียบๆ  เมื่อเหลือเธอกับผมแค่ 2 คน  เธอจึงเป็นคนเริ่มบทสนทนา  "เอ่อ  คือว่าหนู....แบบว่าแฟนของหนู...เอ่อ...ชวนแบบว่า....เรื่องอย่างว่าน่ะค่ะ...." เธอพูดตะกุุกตะกัก  มือเธอเริ่มสั่นหน้าแดง  ซึ่งในสถานะการแบบนี้ไม่ต้องพูดถึงก็รู้ได้ว่าสิ่งที่เธอต้องการสื่อคืออะไร   "หืมแล้ว....." (ดูๆแล้วเธอคงอายุแค่ประมาณ15 - 16เท่านั้นเอง)  "คือว่าหนู  หนูอยากได้....ได้....เอ่อ......"  ดูจากท่าทางเธอแล้ว  รู้ได้ทันทีเลยว่านี่เป็นครั้งแรกของเธอแน่ๆ และท่าทางเธอไม่ได้อยากจะทำเลยซักนิด ถึงผมจะเป็นคนที่ชอบเรื่องอย่างว่าแต่ผมก็ไม่ชอบเวลาที่มีเรื่องอะไรแบบนี้    เด็กคนนี้ยังไม่พร้อม... ผมจับมือเธอเอาไว้   เรื่องของเธอผมขอปิดเอาไว้เป็นความลับ.....   เมื่อเวลาผ่านไปสักพักเธอก็เดินออกไปจากคลีนิค  ลีฟงเดินมาหาผมท่าทางเขาจะเป็นห่วงเด็กสาวคนนั้น  ผมยิ้มบอกกับเขาว่ามันจะไม่เป็นไร   ผมมองตามเด็กสาวคนน้ันไป .....มันจะไม่เป็นไร  อาฟง  กะช่วงเย็นที่เหลือขอฝากไว้ด้วยนะ”   ผมพูด  ตอนนี้เ%B

[Alberto] Character

posted on 24 Mar 2009 11:48 by docnteach  in Alberto
   ชื่อ  : อัลเบอร์โต้  ชารีฟ     จีนาสเทร่า  ชื่อเล่น  อัลเบิร์ต  เพศ-สถานะ  :  ชายโสดและเป็นไบ ชายหญิงไม่เกี่ยงขอแค่ตรงสเปกก็โอเค (ห่ะ =[]="")  อายุ  :   28 ปี   เกิด :  29 พฤศจิกายน   ส่วนสูง  :  190  ซม.  น้ำหนัก : 80  กก.  สัญชาติ :  สัญชาติ Blodwen     เชื้อชาติ : อิตาลี-อาเจนติน่า    ศาสนา :  ไม่มี   เพราะไม่ค่อยศรัทธาศาสนาใดเป็นพิเศษ    ที่อยู่ / สถานที่-จุดสังเกตใกล้เคียง :  เปิดคลีนิคอยู่ เลยอาศัยอยู่ที่คลีนิคชั้นบนค่ะ   (ไว้รายละเอียดจะเอามาลงอีกที)  อาชีพ  : หมอ ที่ตอนนี้ รับรักษาทั้งคนและสัตว์ (ไปพลางๆก่อนจนกว่าสัตวแพทย์จะมาเมืองนี้(มีเพื่อนเป็นสัตวแพทย์อยู่ที่เมืองนอกเลยพอช่วยได้บ้าง)แต่โดยหลักๆจะไม่ค่อยมีสัตว์ป่วยมาเท่าไหร่นัก)  ของที่ชอบของที่ไม่ชอบ :  ไม่ชอบแดดเอามากๆ เพราะฉะนั้นเวลาเดินออกก็จะใส่แว่นกันแดด หมวก เสื้อแขนยาว และร่มกันรังสียูวีไปด้วย (ด้วยสาเหตุว่าเดี๋ยวผิวจะเสีย แดดที่โดนได้คือตอนเช้ามืด ถึงประมาณ เกือบ 7 โมง ตอนเย็นคือพระอาทิตย์หมินเหม่ใกล้จะตก)  / ชอบสะสมของ..........อย่างว่า/ชอบรักษาสุขภาพตนเองเพราะเป็นหมอเลยไม่ชอบให้คนอื่นว่าสุขภาพไม่ดี/ชอบแกล้งหรือล้อคนเล่น   งานอดิเรก/สิ่งที่ทำยามว่าง : กิจกรรมดูแลสุขภาพตนเองต่างๆ เช่น   วิ่ง    ไทเก๊ก  โยคะ   ,ดูหนัง(อย่างว่า)  ,  สะสมของแปลกๆ  (แปลกๆ....แบบว่าเซ็นเซอร์.....), คัดข้าวดูคุณภาพผักที่ซื้อมาและคิดค้นการทำความสะอาดหรือซักผ้าแบบได้ผล  ความฝัน/เป้าหมายในชีวิต :  ใช้ชิวิตที่เรียบง่าย สบายๆ  มีความสุขทุกวันก็พอแล้วไม่ขออย่างอื่น  <<<<สตอเบอร์รี่แล้ว    ความจริงอยากรวย   มีความสุขสบาย  เพราะจะได้ใช้ชีวิตยามชราอย่างไม่ลำบาก   แต่ในใจลึกๆอยากมีเพื่อนเยอะๆกะแฟนเป็นตัวเป็นตนซักคนก็ดี....(เพราะตลอดมามีแต่นอนด้วยกันแล้วจบเพราะคบกันไปไม่เคยรอด....),มีบ้านอยู่อย่างสงบๆยามแก่เฒ่า  ความสามารถพิเศษ  :  ยิ้มได้ดูใจดีตลอดเวลาไม่ว่าจะเวลาไหนหรือโกรธอยู่แต่ถ้าคนไข้เข้าก็สามารถยิ้มได้...........แต่ข้างหลังภาพ(หน้ากาก)นั้นก็อีกเรื่อง(เปลี่ยนหน้าได้ไวว่างั้นเถอะ)     ......   เก็บอารมณ์ได้เก่ง(ตอแหลนั่นเอง)เพราะธุรกิจของหมอต้องมาก่อน   เป็นอันดับ 1  ,   สามารถคิดเรื่องลามกในหัวได้ตลอดเวลา  แค่เรื่องเล็กน้อยก็สามารถวกเข้าเรื่องใต้สะดือได้......แต่แน่นอนคนที่ไม่เข้ามาคุยด้วยส่วนมากจะไม่รู้, ดูคนที่เข้ามาจะสามารถเช็คสเปกความชอบไม่ชอบได้อย่างรวดเร็วมากดุดสแกนได้  ตำหนิ :: (ร่องรอยในร่างกาย เช่น ปาน รอยสัก แผลเป็นฯลฯ)  :  มีปานดำเล็กๆที่หลัง  นิสัย:  อ่อนโยน    ยิ้มง่าย     ใจดี    รักเด็ก    สุภาพ    <<<<<<ทั้งหมดนี้คือเรื่องสตอเบอร์รี่    จริงๆแล้ว    สามารถสวมหน้ากากได้เหมือนหน้ากากแก้ว   ไม่ค่อยเปิดตนเองกับใครเท่าไหร่นัก   ลามกโดยสันดาน และเข้าขั้นโรคจิต   เป็นคนโมโหน่ากลัวแต่น้อยครั้งเพราะจะสะสมไปเรื่อยๆแล้วระเบิดทีเดียว      ไม่ไว้ใจใคร   เป็นคนใจเย็น เย็น........และก็เย็น......   บางครั้งก็พูดแทงใจดำหรือร้ายกาจออกไปโดยไม่รู้ตัวหรือรู้ตัวก็แล้วแต่ยังไงเจ้าตัวก็ไม่ค่อยที่จะสนอยู่แล้ว  (ปากร้ายอยู่....)  ค่อนข้างหัวดื้อ    เอาแต่ใจพอสมควรและไม่ชอบความพ่ายแพ้   เนื่องจากเปิดใจยากเลยคบกับคนอื่นค่อนข้างที่จะผิวเผิน   คนที่เรียกได้ว่าเพื่อนแบบจริงใจและเปิดอกจึงมีน้อยมาก   เป็นคนเพื่อนน้อย....  เพราะส่วนมากรับไม่ได้กับนิสัยจริงๆ   แต่ถ้าคบแล้วจะเป็นห่วงและหวงมาก   จะดูแลเทคแคร์แบบจริงใจ  หากตกที่นั่งลำบากจะช่วยเท่าที่จะทำได้     ขี้แกล้ง เวลาเจอคนที่ถูกใจแกล้งง่ายๆก็จะแกล้ง หรือล้อให้ท้อใจเล่น  เห็นเป็นเรื่องสนุก    คิดว่าผู้แข่งแกร่งจะอยู่รอดผู้ที่อ่อนแอจะตกเป็นเหยื่อ(ถูกแกล้ง)   ชอบดูของสะสมแล้วคิดอะไรเรื่อยเปื่อย(แน่นอนไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ) รักครอบครัวมากซึ่งตอนนี้อยู่ระหว่างทำธุรกิจที่ต่างประเทศ รักษาดูแลสุขภาพตัวเองค่อนข้างเยอะเพราะคนที่เป็นหมอไม่ควรที่จะป่วยหรือเป็นโรคทั้งๆที่ตนเองรู้และสามารถแก้ไขได้   จึงออกกำลังกายเป็นประจำ  อาหารส่วนมากจะทำกินเองโดยเน้นความสะอาด  สด  และมีคุณค่าทางโภชนาการ (ถ้าจะทำอาหารหรืออะไรซักอย่างจะลงทุนคัดข้าวทีละเม็ดโดยเม็ดที่มีสีดำจะโยนทิ้ง  ส่วนผัดตรงส่วนที่ไม่ดีจะเด็ดทิ้ง ส่วนเนื้อสัตว์ก็ต้องรับประกันและไม่ติดมัน) แต่ถ้าไปกินข้างนอกก็ไม่ค่อยเรื่องมากเท่าไหร่แต่แค่ร้านอาหารต้องมีคุณภาพและสะอาดก็โอเค    (แต่อาหาร Junk  Food นี้ขอบาย)  เป็นคนที่ค่อนข้างประหยัดเพราะอยากสบายยามแก่เฒ่า เพราะฉะนั้นของที่สะสมส่วนมากจะมาจากเงินที่เก็บได้เกินเป้าหมายที่ตั้งเอาไว้เท่านั้น  หรือในกรณีพิเศษ  (หากเกิดการใช้เงินเกินงบจะเครียดมากและจะพยายามประหยัดทุกวิถีทาง!!!)    อดีต/ประวัติ : อัลเกิดมาในครอบครัวที่อบอุ่น(พ่อ   แม่   พี่ชาย  พี่สาว  และอัลเป็นน้องเล็ก)แต่เข้มงวดเรื่องการเรียนและเงินค่อนข้างมากเพราะบ้านมีสถานะยากจนแต่ไม่ถึงกับอดอยาก  อัลได้เรียนรู้ชีวิตความลำบากมาตั้งแต่เล็กๆทำให้รู้เรื่องการทำความสะอาดบ้าน งานบริการเล็กๆน้อยๆ และการดูแลตนเองได้  และเนื่องจากที่เงินไม่ค่อยมีจึงต้องศึกษาเรื่องสมุนไพรมาใช้แทนยา  พอโตขึ้นมาหน่อยกิจการส่วนตัวที่บ้านเริ่มดีขึ้นเลยได้มีโอกาสเรียนหมอ  ในระหว่างที่เรียนเกิดมีเรื่องกับเพื่อนเพราะเงินที่อัลเก็บออมมาตลอดตั้งแต่เล็กกลับโดนเพื่อนขโมยไปแล้วไม่คืน แถมหนีหายไปอีกต่างหาก และไม่ได้ข่าวมันอีกเลย อัลเลยโกรธแค้นมากจนจำฝังใจว่าไม่ให้ไว้ใจคนอื่นเด็ดขาดนอกจากคนในครอบครัว  พอเรียนจบแล้วกำลังตัดสินใจว่าจะเลือกทำงานที่ไหนนั้น  คนรู้จักของแม่ที่เป็นหมอเหมือนกันมาขอร้องให้ช่วยไปเป็นหมอประจำท้องถิ่นเพราะตอนนี้กำลังขาดหมอประจำท้องที่  ซึ่งอัลก็ตกลงทันที (มีงานทำยังไงก็ไม่เกี่ยงอยู่แล้ว)  พอจับฉลากพื้นที่ประจำแล้วได้เมืองบลอดเวนจึงได้ย้ายมาประจำที่เมืองนี้  ข้อมูลเพิ่มเติม นิสัยเสียลามกนั้นได้มาจากที่ตอนเด็กๆไปทำงานล้างจานเก็บขยะที่บาร์เหล้าได้สัมผัสชีวิตยามคำ่คืนก่อนวัยเลยกลายเป็นคนแบบนี้นี่แล….  ที่อยากเป็นหมอเพราะตอนเด็กๆเห็นคนที่ป่วยแล้วไม่มีคนรักษามาเยอะเลยคิดว่าถ้าเป็นหมอซะเวลาป่วยยังไงก็รู้ว่ารักษายังไง จะกลับบ้านทุกวันหยุดยาวหรือวันสำคัญ(แต่น้อยครั้งเพราะช่วงที่เป็นเทศกาลจะไม่ได้กลับเพราะงานเข้า) เพื่อเยี่ยมพ่อ แม่ พี่ชาย พี่สาว (ตอนนี้พี่ชายแต่งงานมีหลานไปแล้วเรียบร้อย)  กิจการที่บ้านเป็นไปด้วยดี ช่วงนี้ค่าใช้จ่ายเพิ่มเพราะต้องซื้อยาและอุปกรณ์รักษาสัตว์มาเพิ่ม ต้องรอว่าเมื่อไหร่สัตวแพทย์จะมาประจำที่นี่ซะที   อยากดูอีกด้านของอัลเบิร์ต กด คอนโทรล เอได้เลยค่า    อา....คนเราดูกันที่ภายนอกกันไม่ได้จริงๆด้วยล่ะนะ..... ไม่ว่ายังไงก็ขอฝากอัลเบิร์ตไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะค่ะ กำลังรับหาเพื่อนสนิทที่ทนกับหมอนี่ได้ค่ะ 555